Schorzenia

Przetoka okołoodbytnicza

Prosta przetoka może być leczona poprzez jej rozcięcie. Nacięcie przetoki (fistulotomia) jest bardziej preferowana niż wycięcie przetoki (fistulektomia), gdyż nie wymaga ona nacięcia zwieracza. Pierwotna fistulotomia jest właściwą metoda leczenia przetok międzyzwieraczowych i niskich przezzwieraczowych. Wyjątek stanowią: przetoka przezzwieraczowa umiejscowiona u kobiety z przodu, pacjent z cukrzycą, pacjent z osłabionym zwieraczem. Pacjenci z zespołem jelita drażliwego lub ze zwiększoną częstością wydalania stolca mogą wymagać wykonania stopniowej fistulotomii z zastosowaniem sączka.

Przetoka Nawrotowa
Ponowna fistulotomia może być wykonana w przypadku przetoki nawrotowej. Jeżeli pacjent z nawrotową przetoką ma objawy nietrzymania stolca wówczas badania fizjologiczne są uzasadnione. U większości pacjentów objawy nietrzymania stolca ustępują po całkowitym wyleczeniu rany. Osłabione gojenie rany może wynikać z niestosowania się pacjentów do zaleceń pooperacyjnych. Jest niemożliwością ocenić dokładną częstość występowania nietrzymania stolca, ze względu na różnice w definicjach stosowanych do opisu defektu w trzymaniu stolca.

Wybrane skomplikowane przetoki mogą wymagać leczenia innego niż fistulotomia.
Wskazania dotyczą:

  1. wysokiej przetoki przezwieraczowej,
  2. przetoki pozazwieraczowej,
  3. przedniej przetoki u kobiet,
  4. pacjentów z współwystępującym zapaleniem jelit,
  5. pacjentów z zespołami immunodepresyjnymi np.: HIV,
  6. pacjentów w starszym wieku z niewydolnością zwieraczy,
  7. niepewności chirurga dotyczących położenia przetoki w stosunku do zwieracza,
  8. przetok mnogich i
  9. pacjentów z licznymi, wcześniejszymi operacjami i urazami zwieraczy.

Zarówno założenie sączka, jak też i zamknięcie przez zszycie przy zastosowaniu połata powinno być wzięte pod uwagę. Sączek może być użyty jako element przecinający lub drenujący, w zależności od kondycji pacjenta.

Marcin Nowak - ZnanyLekarz.pl