AGB

AGB - regulowana opaska żołądkowa

Regulowana opaska żoładkowaSilikonowa Opaska umieszczana jest górnej części żołądka, a następnie wypełniona solą fizjologiczną. Po założeniu opaski, żołądek zostaje podzielony na dwie części: górną i dolną. Z górnej części powstaje niewielki zbiornik, który umożliwia spożywanie jedynie niewielkich posiłków. Opaska kontroluje wielkość ujścia i szybkość przepływu treści z górnej części żołądka do dolnej. Kiedy ujście jest mniejsze, pacjent czuje się szybciej pełny i syty oraz nie staje się głodny między posiłkami. Podczas zabiegu opaska zostaje połączona z „portem”, który umieszczany jest tuż pod skórą. Dzięki portowi, chirurg jest w stanie w trakcie kontroli pooperacyjnej zmienić wielkość ujścia poprzez dodanie lub odjęcie odpowiedniej ilości soli fizjologicznej.

Zalety:

  • bezpieczeństwo
  • odwracalność zabiegu
  • dostosowywalność do potrzeb pacjenta

Średnia utrata wagi u pacjentów po wszczepieniu opaski

  •     0,25 - 0,5 do 1 kg na tydzień
  •     50% nadmiaru wagi w ciągu pierwszego roku

Średni czas operacji laparoskopowego założenia opaski regulowanej 40 minut
 


Laparoscopic Adjustable Gastric Band Po zabiegu założenia opaski żołądek zostaje podzielony na dwie części. Oba zbiorniki połączone są wąski (uciśniętym) odcinkiem żołądka. Szerokość tego połączenia to 1 – 2 cm. Zmiana objętości opaski powoduje, że zmienia się szerokość kanału pomiędzy zbiornikami. Górny zbiornik (fachowo czasami nazywany z angielska pouch, wymowa „paucz”) ma objętość połowy kubka (cały żołądek ma objętość 6 kubków). Połknięty pokarmu szybko wypełnia ten zbiornik, który następnie powoli opróżnia przez połączenie z dalszą częścią żołądka. Rozciągnięte ściany górnego zbiornika wysyłają drogą nerwową sygnał do mózgu: „jestem najedzony”. Oszustwo polega na tym, że sygnał ten jest taki sam, jak gdyby cały żołądek był wypełniony. W efekcie pacjent z opaską na żołądku rzadziej jest głodny, a po jedzeniu jest syty przez dłuższy czas niż normalnie.

Jak reguluje się działanie opaski?

Opaska zakładana w czasie operacji jest pusta i minimalnie uciska żołądek. Praktycznie działa jedynie na psychikę pacjenta. Pierwsze 2 miesięcy (6 – 8 tygodni) to okres, w którym organizm powinien zaakceptować te ciało obce. Opaska powinna wrosnąć w otaczające tkanki, tak aby później nie uległa przesunięciu.

Co można zrobić, aby proces wgajania ułatwić? Nie należy drażnić żołądka ciężkostrawnym jedzeniem, które może wywołać gwałtowne skurcze trawienne (perystaltyczne). Te ruchy ściany żołądka mogą utrudnić gojenie tkanek wokół opaski a ją samą przesunąć w inne, nieodpowiednie miejsce. Pierwsze wypełnienie opaski płynem, zwykle po 2 miesiącach, przyciska opaskę do ściany żołądka. Powstaje prawdziwa przeszkoda – wąski kanał. Pacjent odczuwa, że musi ograniczyć objętość posiłków a waga zaczyna spadać. Przez tę igłę ze strzykawki podaje się płyn – najczęściej jest to jałowa sól fizjologiczna Powoduje to dopełnienie opaski, co z kolei zwęża jej światło opaski. Odciągnięcie płynu z opaski opróżnia ją, co poszerza światło połączenia  między zbiornikami żołądkowymi. Uzupełnienie opaski dokonuje się w trakcie badania pod aparatem RTG. Wymagane jest połknięcia niewielkiej ilości kontrastu, który „udaje” pokarm przyjmowany przez pacjenta. Przechodzenie kontrastu pozwala na dokładne prześledzenie drogi, jaką musi pokonać pokarm. Na monitorze widać, gdzie jest przewężenie spowodowane opaską i jak szybko przechodzi przez to miejsce kontrast. Gdy światło opaski jest wąskie – kontrast zatrzyma się powyżej przeszkody i dalej będzie przechodził jedynie cienkim strumyczkiem. Gdy opaska jest za bardzo wypełniona i otwór jest za wąski – kontrast może nie przechodzić przez opaskę („stop kontrastu”) lub też strumyk jest niezwykle wąski i powolny. W tej sytuacji płyn z opaski musi być częściowo usunięty. Gdy to się stanie pacjent poczuje ulgę: wreszcie może połykać pokarm, nie ma uczucia zalegania, nudności i wymiotów. Są też sytuacja odwrotne: po połknięciu kontrastu w RTG nie widać miejsca zwężenia a przepływ przez żołądek jest niczym nie hamowany. Wniosek jest wtedy jeden: otwór w opasce jest za szerokie i trzeba go zwężyć. Aby to osiągnąć należy zwiększyć ilość płyn w opasce („dopełnić opaskę”). Pacjent, który przedtem jadł, jak gdyby nie miał żadnej operacji, po dopełnieniu opaski będzie odczuwać przeszkodę, ale też i zacznie chudnąć. Kontrolę opaski prowadzi się, co kilka miesięc

Marcin Nowak - ZnanyLekarz.pl